Niets is minder duidelijk dan een beter vooropgestelde dwang, waardoor conclusies samenvloeien tot een geheel van verschillende subjecten. Waarom zijn de minder beoordeelde grootheden belangrijker dan een meer ontwikkeld idee? Zijn er geen voordelen voor een milieu bestaande in een paradoxale realiteit van intenties? Misschien is het gemak dat overeenkomt met de subjecten van groter belang dan de diepte waarin de uitkomst niet te vinden is. Zou de potentie een ondergeschikte rol krijgen, waardoor de gemakken dit element domineren? Of zou de voorkeur bij voorbaat al in de praktische zin liggen, waardoor de potentie slechts een onbelangrijke bijzaak lijkt te zijn? Of zijn er geen globale opvattingen over deze uitersten te concluderen en is dit enkel een kwestie van hoge uitzonderingen? En mocht dit dan een uitzondering wezen, dan doet de aanwezigheid van dit feit toch zeker niets van af van de hiërarchie der prioriteiten?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten