Natuurlijk is dit onzin.
Ik ontken het verschijnsel niet dat ik me als verscheidene vormen voordoe. Zelfs de frustratie die het met zich meebrengt, tot aan de diepste donkerste dalen, breekt dit verschijnsel niet af. Deze bijwerkingen stimuleren dit bovengenoemde, waardoor continuering zich voortzet. De ontwikkeling die een ondergeschikte rol heeft gekregen bij de constante is juist datgene geworden dat op dit moment relevant lijkt te zijn.
Daarvoor is het noodzaak de verschijning te analyseren en deze losse vormen zodanig te abstraheren, zodat deze overzichtelijk gerangschikt kunnen worden. Alleen vanuit de volledige eerlijkheid zijn begripsmatige conclusies te trekken.
Heeey Tamar! Dit is Anne van grafisch... bedacht op fb dat ik nog een reactie tegoed had dus hopelijk POSTIENU...! heeey denk dat het aan het type acct lag... opgelost~!
BeantwoordenVerwijderenInderdaad is dat een heel interessante vraag, die op dit moment waarschijnlijk voor velen van onze leeftijd superbelangrijk is. (dat vergeet ik soms wel, want het bekende "alleen op de wereld" gevoel dreigt soms) Identiteit is vooral voor ons 'in de kunst' natuurlijk alles... wie ben ik en hoe kan ik de wereld gaan veranderen. Hoe zien anderen me, en is dat hoe ik wil worden gezien? Ben ik dat, zowiezo? We zijn speciaal, ieder van ons, tenminste dat voelen we, en willen we, maar het is moeilijk om bevestiging daarvan te krijgen. Soms raak ik daar ook een beetje overhoop in, een soort 'waar ben ik nou helemaal mee bezig' gevoel, en een 'kan ik dit veranderen van mezelf' of een "waarom doe ik dat". Vervallen in gewoontes is een gewoonte. Als er wordt gevraagt jezelf te definieren is dat bijna onmogelijk (op dit moment dan), omdat de wereld in je hoofd vaak toch wel de essentie van jezelf is, maar alles wat er van je wordt gevonden alleen wordt beinvloedt door alles wat je doet (wat er wordt waargenomen van je). Behalve als inception bijvoorbeeld echt was, of als je een dagboek of autobiographie publiceert. Deze blogs zijn misschien ook wel effectief?
Een tijd geleden had ik een japanse film gezien die je misschien ook wel leuk lijkt, dat best relevant hiervoor is; How to Become Myself oftewel Ashita no Watashi no Tsukurikata (Creating the Me of Tomorrow), hier de link http://community.livejournal.com/ourhour/20054.html#cutid1 . (misschien moet je je aanmelden en die livejournal watchen om hem te kunnen downloaden trouwens, maar dat is zo gedaan). Dit is een coming of age film, met in de hoofdrollen twee meisjes die ieder battlen met deze frustraties. De een zit vastgeroest in haar rollen en realiseert zich dat door de film heen, en de ander construeert een rol waarmee ze zich definieert in haar nieuwe klas met behulp van de eerste. (best psychologisch met advies als; struikel de eerste dag in je nieuwe klas zodat mensen je als "lief klutzig" gaan zien en dus approachable, ten eerste vrienden worden met een oneven groepje meisjes, leuke eccentriciteiten hebben zodat je opvalt en natuurlijk nooit karaoke afslaan omdat dat de vriendschap versterkt..) De conclusie was uiteindelijk dat al de rollen die je speelt of ooit hebt een gespeeld allemaal een onderdeel zijn van je 'ware ik', en dat je dat moet accepteren. Maar een hele mooie film die je eigenlijk gewoon moet zien om te voelen wat er wordt gezegt!
En for my namesake; het dagboek van Anne Frank is ook heel interessant hiervoor. Zij zat ook heel diep met die 'wie ben ik en waarom doe ik dat terwijl ik dit wil doen' vragen te worstelen, en dit is vooral interessant omdat het natuurlijk een dagboek is, plus ze was echt superpuberaal in een crisistijd, wat alles nog heftiger maakt. (daarom vind ik apocalyptische films/series ook heel interessant terwijl ze vaak slecht zijn door de 90% special effects omdat (presumably) mensen hun ware zelf naar boven komt, en er dus geen muren meer zijn waar je doorheen moet kijken wat soms moeilijk kan zijn)
Dude, ik moest je stukje echt trouwens tenminste 3x lezen voordat ik het begreep, mn nederlands is zo SLECHT op dit moment. En het is een tijdje dat ik zoveel aan een stuk door heb geschreven dus dat vond ik wel leuk :D.
xoxoxo
Ik denk dat zulke identiteitkwesties op verschillende manieren te benaderen zijn. Zoals de al bijna clichématige 'wees jezelf'. Daarmee wordt er aangenomen dat er een standvastige ware kern in elk mens rust, en elke handeling die voortkomt uit behoeftes van de omgeving, zou daarmee een bedrog zijn ten opzichte van jezelf.
BeantwoordenVerwijderenMaar is de 'ware zelf' niet slechts een idealistisch beeld van een personage zoals jij jezelf het liefst ziet. En aangezien dit slechts een naar eigen ideeën gevormd beeld is, is dit toch ook te veranderen onder invloed van de tijd en dus helemaal niet zo standvastig?
Zoals bij zulke meisjes op een school, van 'How to Become Myself' (heb maar een klein stukje kunnen kijken, de rest werd mij verboden ofzo), is de omgeving van alles op en rondom de school natuurlijk te vergelijken met de maatschappij waarin we nu leven.
Maar ik geloof niet dat de omgeving 'jezelf' kan 'maken'. En als deze film zegt dat elke handeling een deel is van jezelf, en diezelfde handeling voortkomt uit de behoeftes van de maatschappij, word je dus in principe gevormd door de omgeving.
Daarbij maken alle mensen uit de omgeving zelf een beeld van jou, zoals zij jouw verschijning interpreteren, wat mogelijk niet overeenkomt met je zelfbeeld. Maar ik denk dat de 'schuld' daarvan eerder ligt bij jezelf, dan bij de omgeving. Hoe beter jij jezelf leert kennen, beter gezegd: hoe beter jij weet hoe jij je wilt 'voordoen', oftwel 'zijn', in de maatschappij, hoe meer mensen deze identiteit kunnen opnemen in hun eigen interpretatie.
Alles komt uiteindelijk toch terug bij jezelf, dus gevoelens als 'alleen op de wereld', 'onbegrepen', die in eerste instantie een negatieve zeggingskracht heeft naar de buitenstaanders, de maatschappij, omgeving, zijn eigenlijk beter terug te voeren naar jezelf.
Maar het is gemakkelijk om een ander de schuld te geven van deze zaken, omdat 'overmacht een vrijstelling geeft voor de confronterende zelfreflectie', zoals ik voorheen schreef.
Gaaf dat je de moeite hebt genomen zo uitvoerig te reageren. Zo'n blog is toch een soort van eenrichtingsverkeer, terwijl het juist interessant is zulke ideeën uit te wisselen. Ik zou zeggen, zouden meer mensen moeten doen!